Ben ki,
Seni düşündükçe bir yara kanar içimde,
Bere ederim düşlerimi,
Belki ayrı şehirlerde ayrı hayatlarda,
Minik bir kız çocuğunun babasına nefreti…
Sabah dediğin “sensizliğin” güneşle doğması,
Bir iki aşk sözcüğü gömülmeyi bekleyen.
Hangi sayfada yazıyor sensizlik?..
Ben ki,
Çoğu zaman seni düşünürken,
Kimsesizlikleri besledim…
Bir “Rüyaymış” meğer sadece gözlerin…
Her hazanda,
Biraz daha yaşlanan,
Her daim sevmeye gönüllü bir gönülle,
Ve sessiz,
Ve sakin,
Ve yalnız,
Ve anlamsız…
Güz oldu artık tüm gülüşler…
Her şair geceden bahseder oldu sen gideli.
Henüz daha yazmadım seni anlatabilen,
Tüm susmalara anlam veren şiirimi…
Gel hadi…
..::Atmaya Kıyamadığım Yazılarım::..
Baran Karaca